Ο πόλεμος που ξεκίνησαν ΗΠΑ και Ισραήλ εναντίον του Ιράν, χωρίς καμία νομιμοποίηση και καταπατώντας κάθε έννοια διεθνούς δικαίου, αλλάζει δραματικά ολόκληρο το πλαίσιο των γεωπολιτικών εξελίξεων. Πρόκειται για έναν μεγάλο περιφερειακό πόλεμο, που εμπλέκει ήδη πολλές χώρες στην ευρύτερη και τόσο νευραλγική περιοχή της Μέσης Ανατολής, του Περσικού Κόλπου, της Ν.Α. Μεσογείου καθώς και της Ανατολίας και Υπερκαυκασίας.
Η απερίφραστη καταδίκη της απρόκλητης επίθεσης σε μία κυρίαρχη χώρα και της εξαπόλυσης άλλου ενός πολέμου από την πολεμική μηχανή ΗΠΑ και Ισραήλ είναι το πρώτο και βασικό καθήκον κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου, που δεν επιθυμεί να επιβληθεί ως κανονικότητα η βαρβαρότητα του πολέμου.
Η επιλογή του πολέμου, η αυξανόμενη τάση προς τον πόλεμο σε παγκόσμιο επίπεδο, έχει τις ρίζες της στη βαθύτατη κρίση που διαπερνά το παγκόσμιο σύστημα, και ειδικότερα στην προσπάθεια του Δυτικού στρατοπέδου να αποτρέψει και αντιστρέψει τον περιορισμό της κυριαρχίας του, εξαιτίας της εμφάνισης άλλων ισχυρών μεγάλων κέντρων που αμφισβητούν την ηγεμονία του. Οι κίνδυνοι για ολόκληρη την ανθρωπότητα είναι τεράστιοι, επειδή η φρίκη του πολέμου, η ισοπέδωση περιοχών, η διάλυση χωρών, η αχαλίνωτη επιθετικότητα και βαρβαρότητα οδηγούν σε μια σύγκρουση παγκόσμιων διαστάσεων και απρόβλεπτων συνεπειών για την ίδια την ζωή και ύπαρξη στον πλανήτη.
Η χώρα μας, μέσα από τις διαδικασίες μετατροπής της σε «κόμβο» πολλαπλών χρήσεων (πολεμικό ορμητήριο με βάσεις και διευκολύνσεις σε ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ισραήλ, ενεργειακό κόμβο εξυπηρέτησης της Δυτικής συμμαχίας, τουριστικό θέρετρο ή περιοχή αναψυχής και περίθαλψης για στρατεύματα κ.λπ.), εμπλέκεται οργανικά στον περιφερειακό πόλεμο. Αυτό γεννά τεράστιους κινδύνους, που οξύνουν και βαθαίνουν το Υπαρξιακό Πρόβλημά της.
Μετά τη Χρεοκοπία του 2010 και τα Μνημονιακά δεσμά με τα οποία αλυσοδέθηκε η Ελλάδα, η μετατροπή της σε μια μορφή νέας αποικίας περιορίζει δραματικά όλα τα εργαλεία και τις δυνατότητες άσκησης μιας πολιτικής ενίσχυσης στοιχείων εθνικής κυριαρχίας και ετοιμότητας του λαού απέναντι σε υπαρκτές απειλές, και την καθιστά «οικόπεδο και πεδίο βολής». Παράλληλα, η εθελόδουλη προσκόλληση στη «σωστή πλευρά της ιστορίας», μετατρέπει χώρες όπως η Ρωσία ή το Ιράν σε «εχθρικές», και έτσι στοχοποιούνται οι περιοχές που «φιλοξενούν» βάσεις, αεροδρόμια και λιμάνια που χρησιμεύουν στην πολεμική μηχανή των ΗΠΑ-Ισραήλ.
Η Ελλάδα δεν είχε και δεν έχει κανέναν λόγο να πολεμήσει εναντίον της Ρωσίας, της Παλαιστίνης, του Ιράν ή οποιασδήποτε άλλης χώρας επιλεγεί ως στόχος από τις ΗΠΑ, χωρίς αυτό να συνεπάγεται ταύτιση με τα ιδεολογικά τους χαρακτηριστικά. Η υπεράσπιση της κυριαρχίας των κρατών και του διεθνούς δικαίου αποτελεί βασική προϋπόθεση για την αποτροπή του πολέμου και τη διαφύλαξη της ειρήνης.
Η Ελλάδα δεν είναι αναθεωρητική δύναμη, ενώ περιβάλλεται από υπέρτερες επεκτατικές και αναθεωρητικές δυνάμεις που χωρίς περίφραση θέτουν θέμα αλλαγής συνόρων και προβάλλουν εδαφικές διεκδικήσεις, ενώ κατέχουν και εδάφη άλλων χωρών (π.χ. η Τουρκία το 40% της Κυπριακής Δημοκρατίας, καθώς και τμήμα της Συρίας, το Ισραήλ τον νότιο Λίβανο, την Παλαιστίνη και εδάφη της Συρίας). Και όλα αυτά υπό τις ευλογίες των «συμμάχων» μας.
Ο Ελληνισμός σε Ελλάδα και Κύπρο αντικειμενικά μπαίνει σε νέες περιπέτειες λόγω της στρατηγικής θέσης που έχουν οι δύο χώρες και των γεωπολιτικών τόξων που τις διαπερνούν, τις διαβρώνουν ή τις απειλούν. Η Ελλάδα δεν έχει κανένα λόγο «οικειοθελώς» να μετατραπεί σε μετόπισθεν ή σε «στρατηγικό βάθος» των επιτιθέμενων δυνάμεων. Οφείλει να υποστηρίζει το Διεθνές Δίκαιο και την Κυριαρχία των χωρών και όχι να γίνεται συμμέτοχος ή χειροκροτητής των γκανγκστερισμών που βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας, από τη Βενεζουέλα έως το Ιράν.
Ο πόλεμος αυτός αλλάζει δραματικά όλα τα οικονομικά, πολιτικά, γεωπολιτικά, κοινωνικά δεδομένα παγκόσμια, αλλά και στην ευρύτερη γειτονιά μας. Το κόστος του πολέμου θα το επιφορτιστούν για άλλη μια φορά οι εργαζόμενοι και οι λαοί του κόσμου, και το ράλι ανύψωσης των τιμών και της οικονομίας πολέμου θα μεγεθύνει εκθετικά τη φτωχοποίηση, τη μετανάστευση, την αγριότητα, τον σοβινισμό.
Για την Ελλάδα και την Κύπρο βασική ανοιχτή απειλή είναι η συνεχιζόμενη τουρκική κατοχή στην Κύπρο και ο αναθεωρητισμός της Άγκυρας σε όλα τα μέτωπα. Η μετατροπή της Ελλάδας και της Κύπρου σε ορμητήριο ξένων σχεδιασμών όχι μόνο δεν ενισχύει την ασφάλεια απέναντι σε αυτή την απειλή, αλλά αντιθέτως πολλαπλασιάζει τους κινδύνους.
- > Καταδικάζουμε απερίφραστα την επιδρομή εναντίον του Ιράν
- > Θα αγωνιστούμε για να σταματήσουμε τη μηχανή του πολέμου
- > Η Ελλάδα οφείλει να ακολουθήσει μια πολιτική ειρήνης και να μην συμμετάσχει στους επιθετικούς πολέμους που σχεδιάζουν και υλοποιούν με απροσχημάτιστο κυνισμό ΗΠΑ το ΝΑΤΟ και το Ισραήλ
- >Επείγει άμεσα μια πολιτική απεμπλοκής της Ελλάδας από τον περιφερειακό πόλεμο
- > Μια μεγάλη πολιτική αλλαγή είναι αναγκαία: Ελλάδα και Κύπρος να βάλουν στο επίκεντρο το εθνικό συμφέρον, την άμυνα και την αποτρεπτική τους ισχύ, όχι τις δεσμεύσεις των ελίτ στη «σωστή πλευρά της ιστορίας» ή την «άμυνα υπέρ τρίτων».
- > Σε τούτους τους σκοτεινούς καιρούς, καλούμε τον ελληνικό λαό σε πατριωτική και δημοκρατική επαγρύπνηση και εγρήγορση για την πραγματική εθνική μας αυτοπροστασία.
Πανελλαδική Δικτύωση για το Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας, 13/3/2026
